Wykupiłem ekrany w środku Galerii Kasztanowej, jest ich 8 sztuk. Od tygodnia puszczam reklamy i próbuję reaktywować tę formę reklamy. Niestety poprzednicy nie dbali o oglądalność. Mam kilka pomysłów jak zwiększyć widownię, ale jeszcze dopracowuję szczegóły w mojej głowie. Ale przede wszystkim muszę zbudować bazę klientów, czyli reklamodawców, dzięki którym uda mi się zapłacić czynsz i trochę zarobić. Jak będziecie w Galerii Kasztanowej to przyjrzyjcie się ekranom, idźcie do reklamodawców i napomknijcie, że jesteście tu ze względu na reklamę

Oby się powiodło.

Początek roku niesie ze sobą mnóstwo imprez – urodziny siostry Majki, urodziny kuzynki Myni, imieniny Majki, imieniny siostrzenicy Sary, urodziny pani Wandy, urodziny Kamirana i pewnie kilku innych osób. A także imieniny Mileny, które Elwira zorganizowała w swojej pracy – to już prawie tradycja. Tym razem Elwira pracuje w Galerii Kasztanowej i ma zajefajne jeżdżące zwierzaki.

Przez ostatnie dwa tygodnie montowałem film dokumentalny o zniszczeniu kościoła Św. Janów w Pile. Autorem jest Piotr Gadzinowski, cieszę się, że udało mi się z nim pracować przy takim temacie. Nagraliśmy materiał z Piotrem jeszcze w grudniu zeszłego roku. Właśnie dzisiaj skończyliśmy film i w najbliższych dniach będzie emisja w Tv Asta. Naprawdę sporo pracy jest przy takim filmie, ale z efektów jestem usatysfakcjonowany.

Nie mam dzisiaj weny, a może po prostu jestem niewyspany i przemęczony, więc do następnego wpisu. A nie zapomnijcie o urodzinach Elwiry – już 3 lutego – kto jest w stanie chodzić, ma przyjść do Galerii Kasztanowej w ciągu dnia  i złożyć życzenia (będzie pyszna kawa i ciastko w Cafe Club).

Minął kolejny Nowy Rok, znowu przez pierwszy miesiąc będziemy się mylić wpisując w datach 2010, potem z irytacją będziemy stwierdzać, że siła przyzwyczajenia robi swoje. Zapiszę sprawozdanie z paru ostatnich tygodni. Wigilię, jak zazwyczaj, zostaliśmy zaproszeni do mamy. I bardzo dobrze, bo nie musimy kupować tony jedzenia i męczyć się w kuchni. Zrobiliśmy z Elvirą tylko śledzia w szubie. Chociaż Elvira robiła jeszcze torcik i piernikowy domek. Biorąc pod uwagę, że często nie mam za co kupić porządnego jadła lub wogóle żadnego, to mieliśmy nie lada wyżerkę, a post prawie w całości został zachowany ze względów ekonomicznych. Dzieci wyuczyły się grać kolędy na syntezatorze i uwielbiają je śpiewać. Kiedy jedziemy samochodem (a popsuło mi się radio), to udaje, że włączam radio, a dzieci udają, że w radio grają kolędy i sami śpiewają bez końca… Dziękuję mamie i Tomkowi za te Święta!

30 grudnia byłem jeszcze na wernisażu “Salon Pilski ART 2010″ w pilskim BWA. Jak to wogóle było, zadzwonili dużo wcześniej pytając, czy wezmę udział w wystawie – pewnie że chciałem, ale nie wiedziałem jaką pracę pokazać. Chciałem zrobić jakąś zapierającą dech w piersiach fotografię. Do pierwszych prób zaprosiłem Mynię (moją kuzynkę – no, fajna laska). Nie wyszło tak jak bym chciał, zrobiło się ciemno i zimno, trzeba było się ewakuować. Kolejnych prób niestety nie było. W międzyczasie natchnęło mnie, aby zrobić serię fotografii Piły, jako że wieczorami mam więcej czasu, to zrobiłem trochę zdjęć nocnych. Zaproponowałem też w BWA, że pokaże moje filmy, kilka ich powstało w ciągu tego roku, ale nie było już czasu, żeby wieszać tam telewizor. Wybrałem jedno z nocnych zdjęć, bo pieniędzy starczało mi tylko na jedną odbitkę. Cóż pomyślałem, symbolicznie, ale zawsze. Dziś zauważyłem, że znalazłem się na fotografii w artykule w Tygodniku Pilskim, jak miło.

Sylwester to dla Rosjan swoista “Wigilia”. Władze sowieckie przeniosły na ten dzień Dziadka Mroza i Śnieżynkę, choinkę i prezenty – było to spowodowane względami ideologicznymi, ale tak już pozostało. My świętujemy Nowy Rok według rosyjskiej tradycji – choć dużo mniej gotujemy i jest dość skromnie, to jednak “prazdnik” jest. Namówiłem Elvirę i dzieci, aby wybrać się na Plac Staszica, koncerty nie wiele nas jednak interesowały, więc przyjechaliśmy jakieś 30 minut przed godziną XII. W tym roku plac był ogrodzony i pilnowano, aby nie wnoszono alkoholu, huliganów wyprowadzano, to dobrze, bo trzeba ludzi nauczyć się bawić z kulturą. My odeszliśmy na bok, aby o północy otworzyć jednak butelkę szampana. Z boku też było dobre miejsce na zrobienie fotografii fajerwerków. Wyszło kilka świetnych zdjęć. Tak o to rodzinnie i twórczo rozpocząłem rok 2011.

Nigdy nie składałem obietnic z okazji nowego roku i dalej nie mam takiego zamiaru, ale spróbuję go jakoś podsumować. Na samym początku roku dostałem dotację i założyłem działalność, kupiłem cudowną kamerę Panasonica, nawiązałem współpracę z Astą, poznałem Jacka Tobolskiego, kupiłem wymarzony aparat Canona 550d, moja żona założyła działalność bez dotacji, z niewielką pożyczką i latem szło jej bardzo fajnie, mama wyszła zamąż i zmieniła nazwisko, dzieci coraz lepiej czują się w szkole i przedszkolu, więc sporo dobrego się zdarzyło.

Niestety zdarzyło się też złe: Elvira coraz słabiej słyszy, nijak nie możemy wyleczyć tych uszu, pewnie będzie potrzebny aparat słuchowy, ale trzeba poradzić coś na ciągłe zapalenia uszu. Przeszła nam też koło nosa nieruchomość – dom, który sprzedał wujek komuś obcemu, bo w nas nie wierzył (że damy radę spłacić), szkoda.

Zima w tym roku jest bardzo przyjazna dla dzieci. Tak, mniej więcej, było za czasów mojego dzieciństwa – śnieg leżał, padał, jeździliśmy na sankach, lepiliśmy bałwany, radości co nie miara. Teraz kiedy słyszę głosy, że śnieg za szybko wypadł, że za długo leży (dopiero początek grudnia), że za duże mrozy, to zastanawia mnie, czy ci ludzie nie mieli dzieciństwa? W sumie, może też bym tak zrzędził gdybym nie widział, jak moje dzieciaki szaleją na sankach – kochają zimę!

Zdjęcia z komórki, ale klimat zimy dostrzegalny. Cieszmy się zimą! Chociaż ja też musiałem kupić zimowe opony (dzięki Tomkowi za dwie opony), samochód pali mi trochę więcej drogocennej benzyny, trudniej filmować, czy fotografować na mrozie, muszę dopłacić do ogrzewania za mieszkanie i tak dalej, ale… Cieszę się zimą!

Nic specjalnego się ostatnio nie działo, więc nie pisałem. Ale, w końcu, nazbierało się kilka drobiazgów. Jako anegdotę opowiem Wam, że byliśmy w Ikei w Poznaniu i kupiliśmy tapczan. Byłem przekonany, że po złożeniu siedzeń włożę metalowy stelaż do auta, a tu niespodzianka – otwór między kabiną, a bagażnikiem jest okrągły i dość mały. W żaden sposób nie mogłem tego wcisnąć do kabiny, nie mam też bagażnika na dach… A po co mi bagażnik, położyłem po prostu na dach auta. Pożyczyłem taśmę klejącą i przykleiłem karton ze stelażem do dachu. Wyglądało bardzo komicznie, nie ukrywam, że wstyd mi było wsiadać do takiego auta, ale co robić. Miałem też inne obawy: policja, wykopowicze i podmuchy powietrza. Policja faktycznie jechała za nami przez pewien czas, ale chyba uznali, że nie stwarzam zagrożenia. Wykopowicze – nie chcę, aby mnie jakiś internauta sfotkał i naśmiewał się na wykopie, itp. Większy podmuch wiatru mógł zerwać cały ładunek, rzucić go na samochód z tyłu i kogoś zabić. Na szczęście dojechaliśmy powoli, ale bezpiecznie.

Kolejne ciekawe zdarzenie, to powrót Jacka Tobolskiego na antenę Tv-asta w programie MotoWizja. Jacek skreślił mnie z listy znajomych kilka miesięcy temu, bardzo to przeżywałem, bo prawie nie było w tym mojej winy. To takie przykre, gdy ktoś kogo cenisz obraża cię i odrzuca… Do tej pory mam mieszane uczucia, ale jestem dobrej myśli. Program, a nawet planowana seria programów, zapowiada się ciekawie, właśnie go montuję. Premiera jak zwykle w piątek na kanale tv-asta.

Wszystkich Świętych, czyli święto zmarłych, to smutny dzień. Nasza rodzinka była na grobach babć i dziadków, a także w Leszkowie ku pamięci żołnierzy Radzieckich postawiliśmy znicze. Dzieci są przeziębione, więc nie było sensu jeździć i szukać gdzieś dalej.

Niedawno w jakimś filmie usłyszałem, że religia chrześcijańska to “kult zmarłych i brak wiary w siłę jednostki”. Faktycznie pokłaniamy się martwym poczynając od Jezusa, poprzez świętych, kończąc na naszych zmarłych przodkach – chyba nie ma w tym nic złego. Druga teza też się sprawdza, ciągle przecież się powtarza, że nic nie znaczymy, człowiek jest słaby i marny, itp – odbiera się w ten sposób siłę do działania.

Mama i Tomek postanowili się pobrać. Uroczystość odbyła się w USC w Ujściu, a wesele w hotelu Hołubowski. Ja byłem gościem i fotoreporterem w jednej osobie. Impreza była udana, nie będę tu rozpisywał się w szczegółach, tylko pokażę kilka zdjęć.